درین قحط سالِ دمشقی

درین لجّه ی ظلمتِ زمهریری

که هر واژه

                در لوش غرق است و 

                               از خویش تشویش دارد؛

خدا را،

تو اهل کجایی،

که خاموشیِ تو

کتابی است بگشوده بر هوشِ دریا

که در هر ورق

               معنی یی

                         ویژه ی خویش دارد.

م.سرشک